Şafak vaktiydi uyanışımın öyküsü.
Öylesine bir gündü başlayan,
Bitmeyeceğini sandığım.
Şafak söktü,
Ay söndü.
Efkarlandım,
Çabuk geçti zaman
Vermedi zevkim bir an
Akşam oldu.
Güneş söndü.
Dün dündü.
Gün döndü.
Bu yazı toplamda 44, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Beni içine alan küre;
Ya reddet beni ya idare.
Üstünde yaşadığım toprak;
Ya yeşert beni ya ele.
Seninle yaşadığım bu ataş;
Ya kül et beni ya paylaş.
Bu yazı toplamda 44, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
FÖ’ nün elleri büyüyor
Yaşlanmışım diyor
Bir de korkuyor.
Bilmiyor ki;
Onun turuncu zamanlarında
Ölüm olmuyor.
Bu yazı toplamda 85, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Yersiz kalan bir adamdım.
Evden çıkarken yanıma aldığım son fıstıkları atıştırırken yürümek
En zevkli işimdi sigara yasağından sonra.
Seni tanıdım.
Artık ne yürüyorum
Ne de
Fıstık yiyorum.
Bu yazı toplamda 60, bugün ise 1 kez görüntülenmiş
Yeşil çimenlerin sararması için son üç ay.
Yeşilken değerlendirelim.
Bu yazı toplamda 58, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Yokluğunun canpazarındayım.
Ellerinin kilitli gözlerimin ise eskisi gibi olmadığı yerler.
Çatlamış sıvaların bıraktığı kuru izlerin yere düşmüş parçacıklarısın şimdi.
Ne Özdemir anlar ne Süreya bugün.
En iyisi yine bir bardak…
Kavuşmalar sadece sen ve benden ibaretmiş…
Yalan.
Çöp bidonları çöpçülerin elinde şimdi.
Onlar da kavuştular.
Ve ben az önce attım elimdeki bardağı
Kırılmış camlarıyla
Sokataki çöp bidonuna.
Bu yazı toplamda 58, bugün ise 1 kez görüntülenmiş
Yeni başlayan güne pencereden dokunmaktır sessizlik,
Eski eşyalara bakıp alındığı günü düşünmek,
O günlere dönmektir sessizlik.
En fazlası;
“Sensizliktir” sessizlik.
Bu yazı toplamda 124, bugün ise 2 kez görüntülenmiş
Şizo-frenik anlarımdayım
Biri beni durdursun.
Bizim FÖ‘yü özlemişim.
Biri ona duyursun.
Bu yazı toplamda 71, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Dün akdenizle kokuştum
Seni aradım her damla AK denizde
Ufacık yaklaşıp mırıldandım.
Sordum, duydum, öldüm.
Ve akdeniz dile geldi.
Beklemek için sabır dedi.
Sabır yok artık Ak deniz dedim.
Söyledim, duydu, öldü.
Ben artık gidiyorum dedi Ak deniz
Soran olursa tam kuzeydeyim dedi.
Anlamadım önce.
Sonra.
Gittim, gördüm, öldüm.
Seni de almış yanına o deniz
Fırtınalar koparıvermişsin
Yağmurlar yağdırmışsın.
Tadı değişmiş artık denizin
Duydum yine olmayacakları yapmışsın.
Tuza şerbet katmışsın.
Ve deniz dedi ki :
Gittim.Gördüm.Öldüm.
Bu yazı toplamda 76, bugün ise 1 kez görüntülenmiş
Dün akşam seninle kıştık.
Sabah oldu kendimizle yarıştık.
Yazım ol dedim, küstün.
Kalemi kırdın, bakıştık.
Sonra bir Üvercinka okudum
Yanımda uyudun.
Bilmem ne düşündün ama,
Sabah oldu barıştık.
Bu yazı toplamda 79, bugün ise 1 kez görüntülenmiş
Başka Yalnızlık- 2
Bu gün 5. ayın 5 i. Beş gündür yokluk var.
Yokluk içinde varlık, varlık içinde yokluk.
Yokluğunun üstüne sinmiş kokular ve gezintilerimde yarım kalmış fotoğrafların kokusu üzerimde. Yavaştan bakmak için elimi uzatıp geri çekiyorum. Belki de bu şekilde kendimi kandırıyorum.
Sizin böyle bir anınız oldumu hiç? Nekadar masumdunuz o anda ya da ne kadar sencil olabildiniz? Düşünme yetilerinizin içsel bir boşlukta kaybolduğunu düşündüğünüz anlar oldu mu hiç? Benim oldu. Aklıma ilk olarak anne sözcüğü geldi. Beş gündür yok olan kişi. Yokluğunda fotoğrafının üstündeki saçlarının ucundaki beyazlık kış mevsimini anlatır oldu birden. Korktum. Üşüyor mu acaba diye…
Sonra yataktan kaltım. 5. Ayın 15 i. Her şey var. Bulutlar, güneş, anılar… Peki her şeyin varlığını bir anda bir şeyin yokluğu nasıl değiştirebilir? Hele senin yokluğunu.
Siz ne kadar yalnız kaldınız? Gece bir odada bir yalnızlık çekerken diğer odalarda kimsenin olmaması mıdır yalnızlık. Ya da evden çıkınca telefondaki isimlerin hiç birini arayamayınca yol boyu tek başına yürümek midir yalnızlık? Yoksa etrafınıza bakınca kimseyi görememek mi?
Ben şöyle bir şeyler karalamıştım bir ara.
Yeni başlayan güne pencereden dokunmaktır sessizlik,
Eski eşyalara bakıp alındığı günü düşünmek,
O günlere dönmektir sessizlik.
En fazlası;
“Sensizliktir” sessizlik.
Bu gün en büyük yalnızlık annemsizlik. Ve sessizlik. Yarın nasıl yalnız kalcağım bilmiyorum. Gelin siz hiç yalnızlık nedir düşünmeyin. Ben düşünüyorum. İçinden kimi zaman çıkamıyorum. Ben şimdi gidiyorum. Siz yalnız kalın.
Bu yazı toplamda 90, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Bu gün 5. ayın 5 i. Beş gündür yokluk var.
Yokluk içinde varlık, varlık içinde yokluk.
Yokluğunun üstüne sinmiş kokular ve gezintilerimde yarım kalmış fotoğrafların kokusu üzerimde. Yavaştan bakmak için elimi uzatıp geri çekiyorum. Belki de bu şekilde kendimi kandırıyorum.
Sizin böyle bir anınız oldumu hiç? Nekadar masumdunuz o anda ya da ne kadar sencil olabildiniz? Düşünme yetilerinizin içsel bir boşlukta kaybolduğunu düşündüğünüz anlar oldu mu hiç? Benim oldu. Okumaya devam et >>> »
Bu yazı toplamda 108, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Gittin.
Suratım asık.
Yüzün eski.
Geldin.
Suratın asık.
Yüzüm eski.
Bu yazı toplamda 144, bugün ise 2 kez görüntülenmiş
Rahat uyu demişler sana Muhsin Abi…
Uyu uyuyabilirsen…
Bu yazı toplamda 101, bugün ise 0 kez görüntülenmiş
Seni ele vermek seni…Kelepçeli duygularla Attila’yı düşünmek.Ve onun ağzından seni okumak… Ve sen olmak…Dağlarda kar olmaktır.Ve tütünü bırakmaktır Cemal Ağabey’den….Yokluğunu ele vermek işte. Karın ağrıları ve baş dönmeleri içinde… Kıvranmaktır.
Bir duvarın sıvalı boyasıdır şimdi ellerim
Çatlak.
Bir denizin kıyısıdır yüreğin,
Dalgalardan sonra kurumuş
Kabuklarıyla.
İşte böyle sonradan gelirsin hep sen…
Ummadığım anda aklıma gelen;
Gitme…
Etme…
Bu yazı toplamda 129, bugün ise 1 kez görüntülenmiş
Son Yorumlar